Elemelek

Jeżeli wyładowanie wystąpi w przestrzeni, w której znajduje się mieszanina palna lub wybuchowa, może  ono zainicjować pożar lub wybuch. Zapłonowi ulegają mieszaniny par substancji palnych z powietrzem jak również pyłów, włókien itp.
Palenie się polega na łączeniu cząsteczek materiału z tlenem. Do zapoczątkowania tej reakcji konieczne jest występowanie pewnych warunków energetycznych, tj. dostarczenie odpowiedniej ilości ciepła. Proces spalania łączy się z reguły z wyzwalaniem ciepła, co sprzyja podtrzymaniu reakcji chemicznej łączenia się z tlenem i jej rozszerzaniu się.

Jeżeli proces łączenia się z tlenem występuje z dużą szybkością praktycznie w całej objętości mieszaniny, następuje wybuch, któremu towarzyszy w strefie reakcji bardzo duży wzrost ciśnienia oraz silny efekt dźwiękowy i świetlny. Praktycznie każda mieszanina palna może stać się wybuchową jeżeli występuje odpowiednia ilość tlenu i warunki przyspieszenia reakcji spalania.

Wyładowanie  elektrostatyczne  charakteryzuje  warto związanej z nim energii, zmagazynowanej pierwotnie w polu elektrycznym. Całkowita ilość energii jaka może powstać na  obiekcie. W poszczególnych przypadkach Wn określa zatem maksymalną wartość energii naładowania elektrostatycznego. W praktyce w wyładowaniu wyzwala się tylko pewna część tej energii tzw. energia wyładowania elektrostatycznego.

Tragiczne w skutkach wybuchy powodowane elektrycznością statyczną miały miejsce podczas mycia tankowców, roku 1969 na trzech supertankowcach o wyporności 210 ton każdy, a mianowicie Marpessa, Mactra i King Hakoon, wybuch w trakcie mycia zbiorników strumieniem wody. Przyczyną wybuchów była elektryczność statyczna powstająca podczas rozpylania wody. Tankowiec Marpessa wskutek wybuchu zatonął.

Są nazywane  wyładowaniami  elektrostatycznymi. W praktyce wyładowania elektrostatyczne moi występować zarówno między częściami metalowymi jak i izolacyjnymi naładowanych elektrostatycznie urządzeń i obiektów - typowe rodzaje wyładc wań elektrostatycznych. I tak własnie może występować wyładowani.

Między naelektryzowanym materiałem a uziemioną częścią urzj dzenia a, między materiałem a ścianką izolacyjną aparatu b przebicie skrośne c lub przeskok po powierzchni ścianek izolacyjnych do przeskok ze ścianki izolacyjnej do otaczającyc1 przedmiotów uziemionych e, a także wyładowanie ślizgowe powierzchni materiału izolacyjnego.

Wyładowanie świetlące występujące w postaci słabego świecenia gazu w pobliżu elektrody ostrzowej; wyładowanie snopiące w postaci snopów cieniutkich, słabo świecących iskierek przy elektrodzie ostrzowej; wyładowanie iskrowe, tj. przeskok iskry między elektrodami. W układzie płaskim elektrod lub w układzie zbliżonym to płaskiego (np. kule o stosunku średnicy do odstępu mniejszym niż 5) świetlenie i snopienie nie występuje.

Inną formą wyładowania elektrycznego jest tzw. wylądowanie ślizgowe w postaci iskier na powierzchni dielektryka występujących wokół elektrody i nie dochodzących do elektrody przeciwnej. Prąd tych iskier zamyka się przez pojemność warstwy dielektryka. Wyładowania ślizga we występuję przy zmieniającej się wartości napięcia. Tek naelektryzowania, tzw. energia naładowania elektrostatycznego może być obliczone ze wzoru.

Największe niebezpieczeństwo związane z powstawaniem ładunków stwarzają wyładowania elektryczne mogące powodować wybuchy lub pożary. Wyładowania powstają wtedy, gdy natężenie pola elektrycznego przy elektrodzie, którą stano¬wić może każdy element naładowanego obiektu, przekroczy pewną wartość.

Napięcie powodujące wyładowanie zależy od materiału elektrod, rodzaju gazu, jego ciśnienia i  temperatury i także wymiarów, kształtu i wzajemnego usytuowania elektrod. Postać wyładowania elektrycznego może być różna w zależności od wymiarów i kształtu elektrod oraz natężenia pola elektrycznego.